از کلماتي که مال تو نبوده اند، هيچوقت نبوده اند، کلاژی مي سازی. درست وقتي نزديکت شدم، وقتي چشمهايت تباهي عرياني شد بر ابعاد من... خواستي غرق شوی و تزوير، رگه های ا�راطي دوست داشتني پوشالي، وقتي او شبحي بود با رامشي دور از دست، بر دستانت هويدا شد، در چشمهايت �واره مي گر�ت و لبانت حريص از پس بر آمدن آن، لحظه ی نابي آغشته به شور و شهوت که چون نمي شناسي اش، �قط چون نمي داندت، مهربان است.

کاندوم های باد کرده و کرمهای وول مي خورند با استعداد بودن که محو شده اند و دخترکي چهار ساله آن دور تر، خيلي آن دورتر، انگار که نيست يا هستي غبارگر�ته ای که دارد، اينطورش مي کند؛ که خود تويي و از خواب مي پری.
مادر... مادر.... - يادت مي آيد- چهار ساله بودم که ديدم پدر با تو چه کار مي کرد و آن جيغه ها، آن جيغه ها... و حالا سي هشت سال از آن چهارسالگي ات گذشته و آينه مي گويد از پس نخواستني آمدی که نتوانستند مهارت کنند، وقتي همه چيز تقصير پارگي چيزی بوده که مي خواسته تو را در نبودنت خ�ه بميراند و تو همان وقت از همان نط�ه که نشده بودی اين لجاجت آرام، اين آرامش مضمحل کننده ی ميراننده که سنگ را از شکل مي اندازد، با خودت داشته بودی. و حالا توی خوابت از چهار سالگي نشسته ای تماشای دريای کاندومهای باد شده ای را که برای تمام زنهای عالم بس بوده و مي داني که همه اش را برای تو کار بسته اند، خودآگاهي ناخواسته ای که در خواب مي �هماندت که آن دخترک تويي و آن کرمها نمايه ی نط�ه های نبسته ای که از پس نبودنشان نتوانسته اند بر بيايند يا �راتر حتي که بودشان از انسان همين به زود خ�گي خلاصه شده.
به ن�سهای بالا آورده ی پيکری نگاه مي کني در کنارت، با چشمهای بسته ای که هيچوقت انگار باز نبوده يا نمي تواند بشود، صورتکي جوانتر به اندازه ی هجده سال از خودت که آن چنان به ن�س ن�س مي اندازدت تا انگار کني بيست سالگي ات باز گشته در آغوش مردی که تمام نشده و تو را �قط برای آبستن کردن نمي خواهد تا پسری برايش بياوری که پيرمرد، يدک کشي برای سنگيني اسمي که مايه ی تبخترش بوده اين همه سال، داشته باشد برای بعدی که مرده و پيرمرد مرد بي پسری که برايش بياوری يا وارثي جز تو.
پول �احشه ات مي کند. آنقدر گشتي، گشتي دنبال چيزی که نبود تا رسيدی که خودت بسازی اش از پسری، مردی برای خودت و تماشايت که توی همه ی آن همه که ديده بودی، نبود: سراپا توحشي ا�روخته به مهر با بوسه هايي آتش بر آنچه ارزاني اش کرده ای، زانو �رسوده در برابر بت بزرگ.

« مي روم تا گور خالي که بخوابم، بخوابم تا يادم نيايد ديشب که خواب غرق شده بودی ديدم و بوی سيگار و سيب مي آمد و کشتي های زنگيده به تاريخ نشسته. امروز اگر به پای خودم نيامده ام تو مرا آورده ای لابد از توی خواب ديشب تا اينجا که سوار مانده تا بشوم بروم حرم مطهر نه، گور خالي. اينها که اينطور مي ريزند تند و تند از واگنها بيرون با گامهای شتاب، مي خواهند بروند برسند کجا؟ من هم بايد زودتر باشم هي توی همه ی اين ايستگاه ها پياده نشوم، بنويسم برای تو که آن تو بوی عرق مرد تن مي آيد و يکطوری به آدم نگاه مي کنند که شبيه آنها نيستم انگار و بوی �لس مانده مي آيد از ک� ت� ريخته ی آن زن با سياهي چروکيده ی صورتش و هر روز دخترکي که مي آيد برای « بخريد. بخريد...» و خواهش مي ريزد توی چشمهايش ياد خودم مي ا�تم که ريخته بودم اينطور تمنای تو را توی نگاهم که مي ر�تي تا... ترنج مهربانو. »

نگاهش که مي کردی، خواهش مي شدی، گر مي گر�تي و حسادت خوره ای مي شد تا سخاوتت را بپوکاند. چطور يقينت بازآمد که او همانيست که مي خواهي اش با نگاه بره ای که داشت، معصوم و دستهايي که مي توانست قلم به دست گر�ته بيشتر نباشد تا حالا، �قط ؟!
آن کينه ی ديرينه از رجوليت آنطور که حيوانوار چنگ مي زدی پشم تن همه ی آنها را که خوابيدگي کنارت را يکشب و نه بيشتر مي توانستند تاب آورند، مهر سيالي شده هر دم ا�زون برای دادن و دادن به پسرکي که ندانسته خواسته اي اش.
او گريه مي کرد. مرد که گريه مي کند نديده بودی تو خيابان راه ا�تاده باشد، دور؛ توی آن همه سرد که اشک قنديل مي شود روی گونه و ن�همد حتي زني کوچه به کوچه مي پايدش با ماشين تعقيبش مي کند و باور نکردی که ن�هميده ولي بر� مي آمد و اشک مي آمد روی سرخي کبود لبش. تمام عين چهار ساعت را دنبالش ر�تي با ماشين از �اصله ای که نمي توانست ب�همد، ماتت برده بود و دلت تنگ مي شد تير مي کشيد قلبت. ياد پيرمرد مي ا�تادی از آن همه مرد؛ که �قط او مانده توی دوران ذهنت با عضلات مچاله اش و استخوانهای تکيده اش و پدرت را يادت مي آيد که مي خنديد تو را که مي داد به او. تا جلوی خانه ای با در بزرگي توی دزاشيب، کوچه ای که رنگش سبز بود و حياط بزرگش، او را در خود مکيد. تو برای دامي �کر مي کردی خيلي بيشتر از همخوابگي با چشمهای عسلي ات و اين بازی جديدی بود برای کشاندن او به خانه ای به همان بزرگي که تو را حبس مي کرد که ديگر سرت، هوش و حواست نبود جز به اندام دست نخورده ی او و لبهای شهواني خواستني اش با چشمهای آهويش و قلبي رام نشده يا لااقل اينطور مي خواستي که نشده باشد يا تو مي توانستي آنقدر يکجوری باشي که حتي عاشق که اگر باشد که از آش�تگي اش پيدا بوده بود، مهرت را بدهي به او تا او هم که قلبش را مي دهد به ديگری تماشا کني خودت را �واريده؛ ولي اين را مطمئن بودی که مادری نمي خواهي بکني برای هرکه.

« از ديروز ر�تنت تا امروز باريده باران آسمان، اشک از چشم خدايچه های آويزان در ه�ت آسمان بي ستاره خاموش اين شبهای از سپس هم مي آيند بدون دلگرمي کلامي يا نگاهي �قط با �رسايش تن تو در تمنای او. من تماشا مي کنم ات دستهای بالش شده را زير سر او، س�يدی بر� آرزوی من است دستهای تو و چشمهايـت توی چشمهای او، با اسارت بندی من توی قرنيه ات چکار کردی که او هم دارد خودش را تماشا مي کند تو سياهي مردمکهايت و نمي بيند من را حک شده روی شبکيه ای که دريا مي بيند من را مي بيند، موج. ماه را مي بيند من را مي بيند، نقره داغ. و من حق ندارم، نه نبايد داد بزنم بشنوی پس مي روم، مي روم تا گور خالي و شمع روشن مي کنم قبلش برای خودم، مي خوابم تويش.
اينجا مي شود همينطور نشسته توی چشمهای اين همه خيره شوی و مطمئن باشي خودت را کشانده ای به ميانه ی خاطره ای از بودني کمرنگ توی لحظه ای و با چشمهايت داد بزني من حيراني ام را مهرپيچ مي کنم برای شما آقا! که دستان کل�تتان بي قواره ترين ظرا�ت دنيا را دارد و شما که مي خنديد تا هراستان را پشت اين قهقهه پنهان کنيد، ازين همه آدم من هم مي ترسم و نگاهتان مي کنم، تقصير من نيست که توی خرداد باران مي آيد توی مترو روی صورت من. آن دختر را با ا�سردگي ابدی ای روی زير کرم پودری که به صورتش ماليده را تماشا نمي کنم ياد تو بيا�تم که حالا دريا آبيست، و سردت است و من نيستم، هيچوقت نيستم دستهايم را حلقه ی لرزيدنت کنم که خودت را منقبض کني بکشاني بيرون از هيجان من و صورتت را گم کني توی دستهات، هراس نبودنم که لحظه را به زهر مي نشاني.»

تا بخواهد خودش را پيدا کند شير را باز کرده ای آب، يخ روی يکبارگي اش پاشيده مي شود، گونه هاش و کرخي لرزه آوری که حس نمي کند عرياني تن تو را توی آغوش خودش و شايد تو ب�همي، ب�همي دارد به چيزی �کر مي کند که چي مي تواند باشد و خودت را مي گذاری جايش تا ببيني به ذهنت مي آيد که تشويش خوابهای هر شبه ات اين بلا را سر همراهي مي آورد که بودنت را توانسته تاب بياورد، چهار سال. که بهترين ساعتهای عمرش را باشد کنار زني ناگاه پيدا شده از غبار کوچه های گم گشتگي اش؟ و مطمئن مي شوی که نه. سبعيتت گل مي اندازد تا دست بياندازی به عرياني ناخواسته اش با شهوتي خاموش تا تو خودت به قليانش بياوری و اين نگاه های بي رنگش دستهايت را وحشي تر به موهايش قلاب مي کند تا آب سرد يا گرمای غربت اين لحظه ببردت از ياد آش�تگي دريای بي کرانه ی خوابت و چهارسالگي سوزانده ات که هرگز يادت ديگر نماند برای آنچه ديده بودی چه بهايي بايد بپردازی که آن پير از کمر ا�تاده بشود هميشه ی خواستنت و ن�رينهايت برای بميرد.
اين همان چرخه ايست که هميشه بوده، اين را من مي گويم که تماشا مي کنم ات. تو همان کاری را مي کني که با خودت شده و اين پسر شايد توی چهار سالگي اش اشک مادرش را ديده باشد برای مرگ پدری که يادش نمي آيد و آن مردی که جای پدرش را گر�ته، حالا کشانده اش اينجا، کنار تويي که هم اندازه ی مادرش هستي و شايد ديگر نباشي وقتي که او هم اين را تکرار مي کند و مي گويم همه ی اينها بايد باشد تا يکن�ر که بيايد اين تسلسل را پاره کند.

« - خيلي مي پرسم از خودم ترنج چيست يا چه بايد باشد، هيچکس برايم نگ�ته و من خودم هم نديده ام.
بوی بهارنارنج حالا ديگر تمام شده و بوی ليمو، شکو�ه اش هم ديگر نمي آيد. نمور بوی رطوبت مي آيد و شب و اين همه ابر، هميشه اينجا ابر هست.
من هم نديده ام اما شنيده بودم خيلي کوچکتر که بودم – ديدی آن مرد دارد نگاهمان مي کند، با آن بوی سير از دهانش مي آيد تا اينجا! چقدر بوی شب اينجا را دوست دارم وقتي با موهای تو قاطي مي شود اگر آن مرد نبود ولي. – شبيه نارنج يعني يکطوری که انگار خواهر و برادر باشند، مي ماند مهربانو، ترنج. من اين را گ�تم وقتي خسته بودی داشتي مي خواستي بگويي برويم بخوابيم به او که برق چشمهايم زد تا اين يعني شايد با من بيايي برويم ستاره تماشای کنار دريا ولي اگر با او بخوابي... اگر با او بخوابي... اينها را برای خودم مي گويم تا حل کنم توی خودم که من تصويرم، قاب روی ديوار قلبت ونه بيشتر. ولي چرا غروب که مي شود دريا مي شود خون ؟! و من تا صبح بيدار ماندم تا دريای خون صبحش را هم ببينم و شن سرد بود، نسيم سرد بود ساحل. آب سرد بود و من عرق مي کردم! اينجا پشه هايش خون مي مکند، اذيت مي شوی، طوريکه ن�همي بيدار مي مانم تا روی گونه هايـت ننيشنند که �ردا پ� کرده باشي، سرخ.
اين ه�تمين ايستگاه هم تمام دارد مي شود چون صدای واضح قطار بعدی مي آيد و من بايد بروم حالا بايستم توی درندگي نگاه ها. توی هر ايستگاه پياده شدن، نشستن، نوشتن و مرور کردن نگاه ها، شايد برای خودم را گول مي زنم است تا ديرتر برسم خيلي به آن گور خالي. مي خواهم خواب ديشبم را که ديدم آنطور که بوده بود ننويسم و اينطور که بنويسم، يعني �رقي مي کند؟؟ »

نه، �رقي نمي کند.